• امروز پنج شنبه بیست و چهارم آبان 1397 

اخبار سازمان اوقاف

مطالب ویژه

احراز هویت

احراز هویت

دوره تربیت مربی حافظان قرآن کریم

خدمات غيرحضوري

سامانه شکايات

نگاهی به بقاع متبرکه و مکان های زیارتی شهرستان سمنان

نگاهی به بقاع متبرکه و مکان های زیارتی شهرستان سمنان

استان سمنان که در مسیر مشهد مقدس واقع شده با برخورداری از بقاع متبرکه و امام زادگان متعدد، از جاذبه های گردشگری مذهبی خوبی برخوردار است و زائران حرم رضوی می توانند در گذر از این استان از این اماکن بهره های معنوی بر گیرند.

 دوشنبه 6 فروردین 1397   234  0      

آستان مقدس امامزاده علی بن جعفر(ع) سمنان
امامزاده علی بن جعفر (ع) فرزند امام جعفر صادق (ع) و برادر بزرگوار حضرت امام موسی کاظم (ع) است.
این بقعة متبرکه در خیابان شهید رجایی سمنان واقع شده و مساحت فعلی مجموعة عرصه و اعیانی امامزاده حدود سه هزار و ۵۰۰ مترمربع بوده و مساحت بقعه ۴۰ و مساحت کل بنا ۵۵۰ مترمربع است .
مرحوم آية الله علامه حائری مازندرانی دربارة نسبت این بزرگوار تحقیقاتی کرده و نتیجة تحقیق خود را با قصیده ای به عربی سروده و در لوحی ثبت کرده که مفاد آن چنین است: «علی بن جعفر ( به اتفاق علمای رجال ) از فقهای جلیل القدر و ثقات عظیم الشأن است ، چنانچه شیخ جلیل محدث نوری در مستدرکات فرموده بین سیادت و فضل و جلالت و کثرت روابط و اشتهار چهار امام را درک کرده، یعنی برادرش موسی بن جعفر (ع) و حضرت علی بن موسی الرضا (ع) و حضرت جواد (ع) و حضرت هادی (ع) و کتاب او اصول معتبر و مشهور است که از برادرش امام موسی کاظم (ع) روایت می کند.»
مجلسی اول و ثانی فرمودند: «فضل و جلالت وی بزرگتر از آن است که محتاج به بیان باشد. ظاهراً آن حضرت در زمان حضرت امام علی النقی (ع) به ایران مسافرت کرده، پس از ورود به قم و مدتی در آنجا جهت زیارت مرقد حضرت علی بن موسی الرضا (ع) به طوس عزیمت می نماید، در سمنان نیز مدتی توقف کرده از سادات ابوالفضلی و سجادی، بخصوص از امامزاده اشرف و زین العابدین علی صالح، دیدن می کند و به روایتی در مراجعت از طوس در سمنان فوت کرده و در این محل مدفون شده است.
ساختمان این بقعة متبرکه شامل گنبد ، ایوان و حرم و دو سالن بزرگ در طرفین بقعه است که اخیراً نسبتبه بازسازی و کاشیکاری گنبد و دو سالن طرفین بقعه و تعمیرات مهتابی و راهروها اقدام شده است . بنای اصلی بقعه ، که رو به مشرق است ، بر روی صفه ای بزرگ قرار دارد.
بناي بقعه به شماره ۲۳۳۹ در تاريخ ۸/۳/۷۸ در فهرست آثار تاريخي به ثبت رسيده است.
صحن امامزاده تقریباً مربع شکل به ضلع ۵۵ متر ، که به وسیلۀ یک راهرو به حیاط کوچک کنار بقعه راه می یابد و از آنجا به سمت جنوب درب دیگری اخیراً نصب شده که به خیابان شهید شیخ فضل الله نوری باز می شود.
صحن ها ، صفه ، سالن ، راهرو ، مهتابی محل دفن اموات بوده و به صورت گورستان عمومی است. در سالن دست راست حرم ، صورت قبر بزرگ و سنگی قرار دارد که مردم سمنان آن را متعلق به اباصلت ، شاگرد علی بن جعفر(ع) می دانند .
هر هفته هزاران نفر به این مکان مقدس آمده و به زیارت حضرتش می شتابند . این بقعۀ مبارکه توسط هیئت امناء که از طرف سازمان اوقاف و امور خیریه منصوب شده اند اداره می شود.

آستانة مبارکۀ حضرت علی اشرف (ع)
حضرت امامزاده علي اشرف از نوادگان حضرت امام زين العابدين (ع) است. بقعه متبركه حضرتش در محلات خیابان امام حسین (ع) زاوقان و در غرب شهر سمنان واقع شده است.
نام شريفش علی اشرف، فرزند عمر اشرف بن امام زین العابدین (ع)، از علماء علم حدیث بوده است. وی جد اعلی مادری سید مرتضی و سیدرضی است و ناصر کبیر، پادشاه دیلم و طبرستان فرزند اوست.
عمر اشرف پدرعلی اشرف از روحانیون و عباد و زهاد عالیقدر بود. مادر امامزاده اشرف، ام سلمه دختر حضرت امام حسن (ع) است. بنابراين علي اشرف از طرف مادر حسني و از طرف پدر حسيني است.
شیخ مفید دربارة علی اشرف می گوید: «او فاضل جلیل، پارسا، باسخاوت و متولی صدقات حضرت رسول (ص) و حضرت علی (ع) بوده است.»
صاحب کتاب بحرالانساب در ذکر اولاد حضرت امام زین العابدین (ع) می نویسد: « ... اما رضی و اشرف در شهر سمنان افتادند و در محلۀ زاوقان وطن ساختند و ذریات ایشان بسیار شد به القاب حسینی».
بناي بقعه شامل حرم، رواق، ايوان و صحن و گنبد است. حرم مطهر به صورت محوطه چهارگوشی است به ضلع ۵/۴ × ۵/۴ متر که در سال ۶۴ پس از ساخت و نصب ضريح فلزي مشبك نفيس اقدام و ضمن ساخت درب چوبي بزرگ و بازسازي قبر با سنگ مرمر در قسمت جلوي درب ورودي به داخل حرم توسعه يافته نصب شده است.
در طرفين حرم دو رواق وجود دارد كه رواق سمت چپ حرم را اطاقی به طول ۷ متر و عرض چهار متر و رواق سمت راست مستطیل شکل كه درب جديدي نيز در ضلع شمالي آن نصب و آن را به گورستان جديد ارتباط داده است اراي طول ۶ متر و عرض ۵/۳ متر است. اين رواقها به دو گوشواره طرفين ايوان باز مي شود. در چهار گوشۀ حرم چهار تربنه و در چهار ضلع حرم چهار طاقنما دیده می شود که گنبد بر روی آن ساخته شده و بر وسط طاقنماهاي بالاي حرم پنجره هايي براي نورگيري تعبيه شده است كه نسبت به تعميرات اساسي و همچنين آئينه كاري حرم مطهر در سال ۱۳۷۸ اقدام شده است.
صحن امامزاده مستطیل شکل، به طول ۲۷ متر و عرض ۱۸ متر است و محل دفن اموات و شهداي گرانقدر محلات سمنان مي باشد، به همين دليل هرهفته تعداد زيادي از زائرين و خانواده هاي معظم شهداء به خصوص در ايام تعطيل به زيارت امامزاده علي اشرف مي شتابند.
بنای امامزاده با شماره ۲۴۲۰ در تاريخ ۱/۶/۷۸ در فهرست آثار ملي به ثبت رسيده است.

بقعة متبرکۀ علویان (ع)
در غرب شهر سمنان و در منطقه محلات واقع در بلوار علويان، بقعۀ بزرگ و تاریخی وجود دارد که به امامزاده علوی معروف است.


با تحقیقاتی که از سوی مرحوم آية الله علامه حائری مازندرانی دربارۀ سلسله نسب مدفونین این بقعه صورت گرفته و در لوحه ای ثبت و در حرم مطهر نصب شده، مدفونین این بارگاه را ۱۰ تن ذکر کرده که هشت تن آنها در داخل بنا و دو تن دیگر در خارج و در صحن شرقی دفن شده اند که اسامی آنهائي كه در داخل بقعه مدفونند عبارتند از:
۱ ـ عبید الله بن حسن ، که با سایر سادات علوی در گرگان مجتمع بوده و به بلاد قومس مخصوصاً سمنان که در آن زمان مأمن سادات ابوالفضلی و سجادی بوده ، آمد و چندی نیز قاضی القضاة حرمین بود . وی در سال ۲۰۴ و ۲۰۵ هجری به سمت امیر حجاج منصوب و به حج مشرف گردیده است . سال وفات نامبرده باید پس از بازگشت از حج ، یعنی سال ۲۰۵ هجری قمری به بعد باشد .
۲ ـ عبید الله بن عباس ثانی ، فرزند حسن بن عبید الله بن ابوالفضل العباس (ع) و برادرزاده عبید الله بن حسن.
۳ ـ قاسم بن علی اشرف ، فرزند امام زین العابدین (ع) و برادر ناصر کبیر پادشاه طبرستان و دیلم .
۴ ـ عبید الله اعرج بن حسین اصغر بن امام زین العابدین (ع)) یکی از سادات جلیل القدر و نام آور زمان خود بوده است. گویند ابوالعباس سفاح هشتاد هزار دینار مقرری برای وی تعیین کرده بود. در بارۀ وفات وی روایت مختلفی وجود دارد، عده ای معتقدند وی هنگام بازگشت از خراسان با فرزندش زین الدین علی صالح ، پس از ملاقات با ابومسلم خراسانی در امروان دامغان فوت می کند و زین الدین جسد پدر را به محلات سمنان (زاوغان) می آورد، برخی عقیده دارند که ابومسلم به وسیلۀ زهر وی را شهید کرده است، ولی صاحب کتاب «استظهار» می نویسد: «زین الدین جلوتر از پدر به قریۀ زاوغان می رسد و خبر مرگ پدر را بعداً به او اطلاع می دهند.»
۵ ـ ابو جعفر محمد ، فرزند قاسم بن علی اشرف ، از فقها و زهاد و عباد بوده . وی از ترس معتصم به خراسان آمده و در آنجا چهل هزار نفر با وی بیعت کردند ، ولی عبدالله بن طاهر به دستور خلیفۀ عباسی وی را دستگیر و به سامراء اعزام داشت و در این شهر به امر خلیفه وی را در برج معتصم ، که امروز نیز وجود دارد، زندانی کردند.
عده ای از مریدان وی او را آزاد ساخته و به زاوغان امروز ، که از گزند خلفای عباسی در امان بود ، آوردند.
۶ ـ عبدالله بن عبید الله اعرج ، برادر زین الدین علی صالح .
۷ ـ عبد الله بن حسین اصغر ، برادر عبید الله اعرج .
۸ ـ قاسم بن عبد الله بن حسین اصغر .
و دو تن به نام قاسم بن علی بن حمزه اکبر بن حسن بن عبد الله بن حضرت عباس (ع) و قاسم فرزند عبید الله بن حسن ، از علمای عالیقدر و از اصحاب فاضل حضرت امام حسن عسگری (ع) و نمایندۀ آن حضرت در خراسان ، گرگان و قومس بوده و در عسگریه نیز نشو و نما کرده، به طوری که در این دیار به نام « عسگری » معروف گردیده و داراي مقبره اي جداگانه در صحن شرقي هستند و ساختمان جديد آن نيز در دست ساخت است .
ساختمان اصلي بقعه متبركه به صورت یک چهارضلعی بزرگ است که از حرم ، گنبد و دو ایوان شرقی و غربی تشکیل شده است. در این بنا کتیبه و یا سنگ نبشته ای که دال بر تاریخ ایجاد بقعه باشد، وجود ندارد. لیکن برابر شواهد موجود ، بقعۀ علویان را می توان در زمرۀ یکی از آثار تاریخی دورۀ قاجاریه به حساب آورد که در زمان فتحعلی شاه قاجار ساخته شده است و به شماره ۲۴۲۲ در تاريخ ۱/۶/۷۸به ثبت آثار تاريخي رسيده است.

بقعۀ متبرکۀ امامزاده سید زین الدین (ع)
در ۲۰۰ متری شمال شرقی امامزاده اشرف سمنان واقع در خيابان امام حسين (ع) زاوقان محلات بقعۀ دیگری مشهور به سید زین الدین وجود دارد و تا چند سال پیش که از شجره نامۀ وی اطلاع صحیحی در دست نبود ، وی را به نام «زین الدین مهدی » می خواندند. ولی به طوری که از تحقیقات مرحوم علامه حائری بر می آید، نام اصلی مدفون این بقعه زین الدین علی صالح، فرزند عبیدالله اعرج بن حسین اصغر بن امام زین العابدین (ع) است.
نجاشی در کتاب رجال خود چنین می نویسد: « علی صالح در عصر خود اعبد و ازهد آل ابی طالب بوده و اختصاص به امام موسی کاظم (ع) و امام رضا (ع) یافته و کتاب بزرگی در حج نوشته که تمامی آن را از موسی بن جعفر (ع) روایت کرده است.»
قاضی نورالله شهید می گوید: «علی صالح در التزام حضرت رضا (ع) به خراسان رفته ، وی دارای دو سلسله اولاد بوده که یک سلسله در عربستان اقامت داشته و سلسلۀ دیگر از دختر خواجه ملک محمد مدح خان زاوغانی بوده و سه فرزند وی از این دختر معروف و مشهور می باشند . اولی سید ضیاءالدین محمد ، که جانشین پدر و بانی مسجد جامع زاوغان می باشد . دوم میر قوام الدین، که در آمل بارگاه معتبری دارد و سومی حسین کیا ، که احتمالاً در زاوغان مدفون است.
سید زین الدین ظاهراً تا سال ۱۵۰ هجری قمری در زاوغان سکونت داشته و در همان سال به عراق و مدینه رفته و مدتی در آنجا زندگی کرده و در سال ۲۰۱ هجری در سن ۹ الی ۱۰ سالگی همراه حضرت ثامن الائمه علی بن موسی الرضا (ع) به خراسان رفته و در سفر برگشت خود به سمنان وفات یافته و در آرامگاه کنونی دفن شده است.
آرامگاه سید زین الدین علی صالح قبلاً به صورت بنای خشتی نیمه ویران بود و از ایوان و گنبد و حرم تشکیل یافته است .
اطاق حرم مربع شکل و به ضلع پنج متر است. در ضخامت دیوارهای چهارگانه راهروهایی هم عرض درب های بقعه با طاق گهواره ای بلند ساخته شده است که راهروهای شمالی و جنوبی و غربی به وسیلۀ درب های چوبین به بیرون راه می یابد ، ولی درب راهروی شرقی از طرف خارج دیواری کشیده اند .
در چهار گوشۀ محوطه چهار فیل پوش کوچک و ظریف قرار دارد که بر خلاف بقاع دیگر از پایین شروع شده و به کمک چهار طاقنمای توگود و عمیق پایه ساقۀ گنبد را می سازد .
نمای خارجی گنبد دارای دو ساقۀ دو طبقه است و کاسۀ گنبد به صورت مخروط کوچک بر روی ساقۀ دوم قرار دارد . در طاقنماهای بالای درب ورودی ، پنجره هایی تعبیه شده که روشنایی داخل بقعه را تأمین می کند . در وسط حرم و زیر گنبد ، ضریح آهنی سبز رنگی به ابعاد ۱۴۰×۲۱۰ قرار دارد که به صورت نرده یا میله های باریک و جالب می باشد . داخل حرم قسمت تحتاني به ارتفاع ۴۰/۱ سنگ كاري و بقيه را با گچ سفید کرده اند و فاقد هر گونه تزییناتی است .
ایوان بارگاه رو به مغرب ساخته شده و بیش از ۴ متر ارتفاع دارد . طاق آن قوسی شکل و فاقد پشت بغل است. در سمت راست داخل ایوان اطاقی برای سکونت خادم بقعه بنا شده است.

بقعۀ متبرکۀ امامزاده ابراهیم و اسماعیل (ع)
بقعۀ ابراهیم و اسماعیل در خیابان امام خمینی (ره) سمنان واقع شده است.
مقبرۀ مذکور در گذشته دارای صحن بزرگ و مشجر بوده و در وسط گورستان واقع شده بود ، ولی در اواسط سلطنت رضا شاه به واسطۀ احداث خیابان اصلی شهر ، به کلی ویران شده است.
بنای کنونی بقعۀ ابراهیم اسماعیل متشکل از یک اتاق کوچک مستطیل و یک ایوان است.
در وسط حرم، ضریح فلزي مطلا به ابعاد ۲×۱ و بلندي ۵۰/۱ بر روی قبر بازسازي شده واقع است. پنجرۀ بزرگ آهنی، که در قسمت بالای آن هلالی شکل می باشد و رو به خیابان باز می شود، تقریباً به اندازه عرض و بلندی طاق است.
داخل آرامگاه را با گچ سفید کرده اند و فاقد هر گونه کتیبه و کاشیکاری است و فقط چند پرچم و يك لوستر بزرگ تزیینات داخل حرم را تشکیل می دهند.
سقف حرم از دو گنبد کم خیز به وجود آمده است. تزیینات نمای جنوبی بقعه منحصر به پشت بغلهای کاشیکاری طرفین پنجره و تزیینات آجری بالای سردر می باشد که در سال های اخیر انجام شده است.
ایوان نسبتاً زیبای بقعه رو به شمال و در بازار شیخ علاءالدوله واقع شده، ایوان مذکور تقریباً به ارتفاع ۵ متر است که دارای مقرنس کاری ساده ولی بسیار جالب است.
در جلوی ایوان درب هاي فلزي و مشبک تقریباً بلندی قرار گرفته است که ایوان را از بازار جدا می کند. به طور کلی مجموعۀ حرم به اندازۀ ۵/۱ متر از کف خیابان امام خمینی و نیم متر از بازار فوق الذکر بلندتر است.
روبروي امامزاده ، كاروانسراي مخروبه اي وجود داشته كه احتمالاً محل سكونت زائران اين بقعه بوده است .

بقعۀ متبرکۀ امامزاده علمدار
امامزاده علمدار در كنار بلوار حکیم الهی سمنان و نزدیکی میدان امام خمینی (ره) قرار دارد كه از نوادگان امام زين العابدين (ع) است .
در خصوص نسب و تاريخ زندگاني مدفون اين آرامگاه مرحوم صنیع الدوله در کتاب مطلع الشمس جلد سوم می نویسد : ‹ بیرون از دروازۀ عراق مقبره ای است ، گویند این بقعه متعلق به پیر حسین ، علمدار حضرت رضا (ع) است. ›
عده ای معتقدند که در هنگام مسافرت حضرت رضا (ع) از مدینه به مرو، در سال ۱۹۸ هجری قمری ، پیر حسین علمدار نیز جزو ملتزمین رکاب ایشان بوده و وقتی به سمنان می رسند پیر حسین علمدار فوت می کند و در محل کنونی دفن می شود .
عده ای دیگر را عقیده بر این است که علمدار یکی از مجاهدان و سرداران ملی سمنان در موقع حملۀ مغول به شهر سمنان می باشد و می گویند: هنگامی که خبر حملۀ سپاه ویرانگر و خونخوار مغول از طرف دامغان به سمنان می رسد، پیر حسین علمدار به اتفاق پیر نجم الدین دادبخش، کفن پوشیده و مردم را به دفاع تشویق کرده و خود پیشاپیش مردم به حرکت درآمدند، ولی مقاومت دلاورانه مردم شهر در هم شکست و مغولان پس از ورود به شهر به قتل عام مردم بیگناه مشغول شدند. در این میان پیر علمدار و پیر نجم به شهادت مي رسند و بعد از عزیمت مغول به سوی خوار(گرمسار) ، افرادی که از قتل عام جان سالم بدر برده بودند، جنازۀ پیر حسین علمدار را جلو دروازۀ عراق و جسد پیر نجم الدین را در دروازۀ خراسان دفن کردند و آرامگاههایی بر تربت آنها ساختند.»
لیکن چنان که از کتیبۀ شمالی نمای خارجی بقعۀ علمدار مستفاد می شود، پیر حسین یکی از نواده های امام زین العابدین(ع) است و با توجه به این که سمنان در زمان خلفای عباسی پناهگاه سادات سجادی بوده، این سند بیشتر مقرون به صحت است. به طوريكه مرحوم آيت الله علامه حائري در ۲۹ صفرالمظفر ۱۳۷۳ از كتاب مستطاب بحرالانساب معين و مبرهن در شجره امامزاده زكريا (ع) فرمودند: علمدار فرزند حسين اصغر ابن امام زين العابدين (ع) است و از طرفي ديگر در زيارتنامه موجود در امامزاده كه مفاد آن در سنه ۲۹ صفرالمظفر ۱۳۸۵ هجري قمري به تأييد حضرت آيت الله علامه حائري رسيده نام صاحب بقعه را امامزاده علمدار (ع) فرزند حسين اصغر ذكر كرده و بارگاه حضرت حسين اصغر كه فرزند حضرت امام زين العابدين(ع) مي باشد در شهرستان سبزوار است.

بقعۀ متبرکۀ سید رضي(ع) (سيد المرسلين)
امامزاده سید رضي در جوار برج چهل دختر و در کنار بلوار حکیم الهی سمنان قرار دارد. برابر تحقيقات بعمل آمده وی از نواده های امام زین العابدین(ع) به نام سيد رضي بن جعفر بن علي بن الحسين (ع) است و با توجه به اینکه در اعصار مختلف، بخصوص عهد خلافت عباسیان، زاوغان مکانی امن برای سادات سجادی بوده است ، بعید به نظر نمی رسد که امامزاده مذکور یکی از سادات سجادی باشد.
به عقیدۀ نگارنده كتاب آثار تاريخي سمنان این بقعه متعلق به سید رضی، نوادۀ علی اشرف فرزند عمر اشرف است.
بقعۀ سید رضي شامل بنای کوچک و مستطیل شکلی بود که چندان قدیمی به نظر نمی رسيده كه در سال ۱۳۷۵ با اخذ مجوز از سازمان اوقاف به منظور تعريض خيابان حكيم الهي نسبت به تخريب بقعه و جابجايي مرقد مطهر به چند متر پائين تر اقدام و از سوي اداره كل اوقاف و امور خيريه استان با همكاري شهرداري نسبت به احداث ساختمان جديد بقعه متبركه شامل حرم ، ايوان ، گنبد و سرويس هاي بهداشتي و نماز خانه جنب آن اقدام کرد.

بقعۀ متبرکۀ پیغمبران


این بقعه در ۱۸ کیلومتری شمال شرقی سمنان و برفراز کوه مرتفعی واقع شده است زائريني كه قصد رفتن به محل اين بقعه را با وسيله نقليه دارند پس از پيمودن ۲۷ كيلومتر با اتومبيل و گذشتن از چند كلاته و مسير رودخانه و جاده خاكي پرپيج و خم به پاي كوه مرتفعي مي رسند كه زائرين بايد اين قسمت را تا فراز كوه كه محل مقبره است با اسب و الاغ و يا پياده طي نمايند.
در سالهاي اخير هيئت امناء با همكاري برخی از دستگاههای اجرایی نسبت به احداث جاده جديد از پاي كوه تا محل بقعه اقداماتي کرده است.
با توجه به كتيبه موجود در ايوان شرقي و همچنين اعتقادات مردم سمنان، صاحب مدفون در بقعه دو نفر به اسامي "سام" و "لام" از فرزندان حضرت نوح پيغمبراند كه مشهور به "سام النبي" و "لام النبي مي باشند. بقعه متبركه داراي گنبد مخروطي شكل به شعاع ۲۰ متر و با گريو كوتاه كه ارتفاع آن از سطح بام مقبره حدود ۵/۴ متر مي باشد كه فاقد كاشي بوده و سطح آن اخيراً با گچ سفيدكاري شده است.
حرم به صورت مربع شكل به ضلع ۵/۵ متر است كه در وسط ضريح فلزي سبز رنگ مشبك به طول ۳ متر وعرض ۲ و به ارتفاع ۲ متر بر روي قبر بازسازي شده با سنگ مرمر قرار دارد و روي آن را با پارچه سبز رنگ پوشانيده اند .
در سمت جنوب و شرق بقعه بيرون مقصوره دو ايوان و دو پيش فضا وجود دارد و دو طرف ديگر آن پرتگاه و دره مي باشد.
در ايوان شرقي بقعه، كتيبه اي مشاهده مي شود كه مفاد مطالب نوشته شده بر روي آن چنين است: "در بيان نسب شريف پيغمبران سيم و لام (ع) بدان كه دو بزرگوار دو پيغمبرند از نسل نوح ، يكي سام و يكي لام پسران عراق بن عالم بن سام بن نوحند، بناي سمنان از ايشان شده. از راه البرز به سمنان آمده و قلعه جنبدان و اسفنجان و ناسار و كوشمغان و زاوغان (اسامي محلات قديمي) را بنا نهادند و بعضي از مردم سمنان از نسل سام و لامند و وجه تسميه سمنان آن است كه باعث آن سمنك پيغمبر شده و اين كوه را سيمنك مي نامند."

بقعۀ متبرکۀ سید جلال(ع)
بقعه امامزاده سید جلال ، در داخل کوچه فرعی محلۀ زاوغان سمنان و در ۴۰ متري خيابان امام حسين(ع) محلات و در شمال بارگاه سید زین الدین علی صالح قرار دارد . وی یکی از معصوم زادگانی است که چون بقیۀ سادات سجادی و ابوالفضلی به زاوغان آمده و در این محله ساکن شده است.
بقعه داراي حرم ، گنبد ، ايوان و حياط مي باشد . اتاق حرم به ابعاد ۴×۵/۴ متر و ۸۰ سانتيمتر از سطح كوچه گودتر است و با دو پله به كوچه مرتبط مي شود.
در وسط اتاق ضريح فلزي به ابعاد ۶۰/۲×۳۰/۱ و بلندي ۲ متر كه بر روي آن پارچه سبز رنگ و جلوي آن زيارتنامه قرار دارد. اطراف حرم از كف زمين به ارتفاع ۱۵/۱ سانتيمتر سنگ كاري و بقيه سفيدكاري شده و فاقد هر گونه تزئين مي باشد.
در ضلع غربي حرم مطهر مسجدي به ابعاد ۲۵/۴×۵/۸ متر جهت اسكان زائرين ساخته شده است.
ايوان كوچك بقعه كه داراي عمق ۶۰/۲ و دهنه ۳۰/۳ و ارتفاع ۳ متر در سال ۱۳۷۵ مرمت و بازسازي و كاشيكاري و گنبد مخروطي آن با آجر ساخته شده است. مساحت بقعه متبركه ۷۰ متر مربع و به صورت متصرفي زير نظر اداره كل اوقاف و امور خيريه استان اداره مي شود.

بقعة متبركة حضرت امامزاده زكريا (ع)
در غرب شهر سمنان در محله كديور محلات واقع در بلوار حكيم الهي بقعه اي وجود دارد كه مدفن حضرت امامزاده زكريا (ع) از نوادگان امام سجاد (ع) است .
مرحوم آيت الله علامه حائري مازندراني درباره نسب مدفون اين بقعه تحقيقاتي داشته و اين مطلب را در۲۹ صفرالمظفر سنه ۱۳۷۳ هجري قمري از كتاب بحر الانساب مرقوم داشته است: "امامزاده زكريا فرزند سيداسد است و اسد همان بزرگواريست كه در محل باغات كوشمغان مدفون و معروف به سيد است چون جدش حضرت سيد سجاد بوده او را سيد گفتند. بنابراين امامزاده زكريا با زين الدين مهدي از بني اعمام نزديك است، زيرا زين الدين كه نامش علي صالح است فرزند عبيد الله اعرج ابن حسين اصغر ابن امام زين العابدين (ع) است و سيد مزبور عموي حضرت زين الدين(ع) است و زكريا پسرعموي اوست.
اين بزرگوار فرزند سيد اسد مدفون در باغات كوشمغان و پسرعموي سيد زين الدين و پسرعموي امامزاده علي بن عمر اشرف و برادرزاده عبيدالله اعرج مدفون در علوي زاوقان و علمدار مشهور مدفون در مزار سابق كه فعلاً در كنار خيابان و نزديك آن فلكه است .
پس در زيارت اين بزرگوار مي گوييم زيارت مي كنم حضرت سيد زكريا ابن سيد اسد ابن حسين اصغر ابن امام زين العابدين عليه السلام قربه الي الله تبارك و تعالي."

بقعه متبرکه (قدمگاه) عباس بن علي (ع)
يكي از اماكن متبركه سمنان كه مورد توجه و علاقه مردم شهر مي باشد قدمگاه عباس بن علي (ع) است كه فضاي داخل قدمگاه كه بصورت اتاق كوچك ۲×۲ مي باشد در سال ۸۵ نسبت به طراحي و ساخت و نصب درهاي زيبا و نفيسي به ابعاد ۲۰/۱×۲ و هشت عدد پنجره ۱۲۰×۸۰ اقدام شده است.
در داخل اتاق دو سنگ وجود دارد كه مي گويند كه وسط آنها جاي پايي مشاهده مي شود. اين امكنه متبركه بين خيابان طالقاني و راسته بازار سمنان، داخل كوچه عباسيه واقع شده است.
داستاني در اين مورد نقل مي كنند: حدود يكصد سال پيش يك روز از روزهاي دهه اول محرم كه ذاكري در تكيه مشغول به ذكر مصيبت بوده و مردم حاضر در مجلس هم حال و احوالي داشتند. ناگهان با فرياد و شيون شخصي مواجه مي شوند كه از حال رفته و به حالت اغماء افتاده تا اينكه به كمك مردم به هوش مي آيد و موضوع و علت را از وي سؤال مي كنند. آن شخص با گريه اظهار مي دارد حضرت ابوالفضل (ع) را به عينه مشاهده كردم و محل توقف آن حضرت را همين مكاني نشان مي دهد كه در حال حاضر به نام قدمگاه عباس بن علي (ع) نامگذاري شده است.
از همان زمان اين مكان مورد توجه و علاقه مردم قرار گرفته و تعداد زيادي از مردم به خصوص در شبهاي جمعه به اين مكان متبركه مي آيند.
حدود ۸۰ سال قبل تكيه قدمگاه توسط يكي از افراد خير و معتمد محل بازسازي شده است.
مجدداً در سالهاي ۱۳۷۱ و ۱۳۷۲ قمري (حدود ۳۲ سال قبل) به دليل ازدياد جمعيت، معتمدين محل تصميم مي گيرند به منظور رفاه حال عزاداران حسيني نسبت به توسعه تكيه اقدام شود.
لذا خانه اي را در جنب قدمگاه از فرد خيري خريداري و با كمك مردم به طرز آبرومندي احداث كرده اند و عمليات ساختماني آن تا سال ۱۳۷۵ قمري به پايان رسيده است.
برچسب ها  

نظرات کاربران پیرامون این مطلب

انصراف از پاسخ به کاربر